Wieczór z książką...

Wydawnictwo MUZA, 2009

Poruszająca i niezwykła w swym wydźwięku powieść o miłości skomplikowanej i zgubnej, piętnastoletniego Michaela do starszej o dwadzieścia lat Hanny. Ukazuje ponadto obraz powojennego pokolenia Niemców, którym niechybnie przyszło zmierzyć się z winą swoich ojców, ogromem zła poprzedniego pokolenia.

Ona, kobieta dojrzała i tajemnicza, przyciąga nowicjusza niczym magnes. On zahipnotyzowany i zauroczony, podąża ku zatraceniu, bowiem ‘uwodzenie było zaproszeniem, żeby we wnętrzu jej ciała zapomnieć o całym świecie’. Bynajmniej nie tylko cielesność i zmysłowość stanowiły meritum ich związku, ale również wielogodzinne czytanie na głos książek przez chłopaka. Trzymany w ścisłej tajemnicy kilkumiesięczny związek zakończył się drastycznie wraz z nagłym zniknięciem kobiety.

Spotkają się ponownie po wielu latach na sali sądowej podczas procesu dotyczącego obozu zagłady w Oświęcimiu. On jako student prawa, ona jako oskarżona, bowiem podczas wojny partycypowała w haniebnym procederze sprawowania funkcji strażniczki obozu.

To miłość, od której nie ma już ucieczki, miłość nadzwyczaj destrukcyjna, która naznaczyła ich na całe życie. Żadnej kobiety nie będzie potrafił już tak pokochać jak Hanny, ale jej samej wypiera się, wbrew świadomości, iż ‘wyparcie się kogoś jest niespektakularnym wariantem zdrady’. Nieprzerwanie uczestniczy we wszystkich rozprawach, przypadkiem odkrywając kompromitujący sekret byłej kochanki, bezwzględnie skrywany przez nią samą. Mroczna tajemnica, której ujawnienie mogłoby ochronić kobietę przed dożywociem. Biernie obserwuje proces do zapadnięcia wyroku, nie zdobywając się na żaden heroiczny gest, nie udaje mu się zrozumieć Hanny, jak również jej potępić.

To powieść melancholijna i gorzka, podobnie jak fatalistyczny związek kochanków. Dosadna i mętna, jak czasy, w których przyszło im żyć. Wyrazista i namacalna, by prędko o niej nie zapomnieć. Polecam!